सुनिता शर्मा,
जीवनमा कहिलेकाहीँ अन्याय, पीडा, निराशा वा आक्रोशका कारण केही व्यक्तिले आत्मदाहजस्तो चरम कदम रोज्ने गरेका घटना सार्वजनिक हुने गरेका छन्। यस्ता घटनाले सम्बन्धित परिवार, समाज र राष्ट्रलाई गहिरो पीडा दिने मात्र होइन, कुनै पनि समस्याको समाधान आत्मदाह हुन नसक्ने सन्देश पनि दिन्छ।
जीवन मानिसले पाएको सबैभन्दा अमूल्य उपहार हो। कठिन परिस्थिति, आर्थिक समस्या, सामाजिक दबाब वा व्यक्तिगत पीडाले मानिसलाई निराश बनाउन सक्छ। तर हरेक समस्याको समाधान संवाद, कानुनी प्रक्रिया, सामाजिक सहयोग र मानसिक सशक्तीकरणबाट खोज्न सकिन्छ। एक क्षणको आवेगमा लिइएको अपरिवर्तनीय निर्णयले जीवनका सबै सम्भावनाहरू अन्त्य गरिदिन्छ।
कुनै पनि विषयमा असन्तुष्टि वा विरोध व्यक्त गर्न लोकतान्त्रिक समाजमा अनेक वैधानिक र शान्तिपूर्ण माध्यम उपलब्ध छन्। आफ्ना माग, असन्तुष्टि वा आवाजलाई संवाद, आन्दोलन, कानुनी प्रक्रिया तथा सामाजिक अभियानमार्फत प्रभावकारी रूपमा उठाउन सकिन्छ। आत्मदाहले समस्या समाधान गर्नुको सट्टा परिवार, आफन्त र समाजलाई जीवनभरको पीडा थप्ने काम गर्छ।
यदि कुनै व्यक्ति अत्यधिक निराश, हतास वा असहाय महसुस गरिरहेको छ भने त्यो अवस्था लुकाएर बस्नुभन्दा विश्वासिलो परिवारका सदस्य, साथीभाइ, शिक्षक, स्वास्थ्यकर्मी वा मानसिक स्वास्थ्यसम्बन्धी विशेषज्ञसँग खुलेर कुरा गर्नु आवश्यक हुन्छ। समयमै प्राप्त हुने साथ, सहारा र उपचारले कठिन अवस्थाबाट बाहिर निस्कन मद्दत गर्न सक्छ।
हामी सबैको दायित्व पनि उत्तिकै महत्वपूर्ण छ। वरपरका मानिसको पीडा बुझ्ने, उनीहरूको कुरा धैर्यपूर्वक सुन्ने, आवश्यक सहयोग र उचित सेवासम्म पहुँच गराइदिने संस्कृतिको विकास गर्न सके धेरै दुःखद घटना रोक्न सकिन्छ।
जीवन संघर्षले भरिएको हुन सक्छ, तर हरेक संघर्षपछि नयाँ सम्भावनाको ढोका खुल्न सक्छ। त्यसैले जीवन अनमोल छ, आत्मदाह समाधान होइन। आशा, संवाद र सहयोग नै कठिनाइबाट बाहिर निस्कने सही बाटो हो।